[Dehydration in elderly: causes, prophylaxis and treatment].

Dehydration is common among older adults. A narrative literature review was conducted to determine the current state of knowledge regarding the symptoms, prevention, and early treatment of dehydration. Fifty-three full-text articles from the years 2015-2025 were selected for the final analysis. The most common cause of dehydration in older people is insufficient fluid intake. Dehydration can also be a symptom of diseases common in older adults, including urinary tract infections, pneumonia and other febrile illnesses, as well as diabetes. In addition to medical causes, dehydration can result from a lack of knowledge regarding the importance of adequate fluid intake, lifestyle habits, and economic factors. Dehydration is primarily diagnosed through a medical interview and physical examination. Objective methods of diagnosis include serum osmolality, the serum urea-to-creatinine ratio, serum sodium concentration, haematocrit, urine specific gravity, and methods utilising bioimpedance, as well as devices such as smartwatches or wristbands. Consequences of dehydration can include delirium, renal failure, and cardiovascular diseases (stroke, transient ischaemic attack, myocardial infarction, and thrombosis etc.). The most important element of a dehydration prevention strategy is educating patients and their caregivers about the importance of proper hydration, early recognition and treatment of dehydration. Med Pr Work Health Saf. 2026;77(4). Odwodnienie często występuje u osób starszych. W celu określenia obecnego stanu wiedzy na temat objawów, zapobiegania i wczesnego leczenia odwodnienia przeprowadzono narracyjny przegląd literatury. Do ostatecznej analizy wybrano 53 artykuły pełnotekstowe z lat 2015–2025. Najczęstszą przyczyną odwodnienia u osób starszych jest zbyt mała podaż płynów. Odwodnienie może być też objawem chorób częstych w wieku starszym, w tym przede wszystkim zakażeń układu moczowego, zapalenia płuc i innych schorzeń przebiegających z gorączką oraz cukrzycy. Obok przyczyn medycznych może ono wynikać z niedostatecznej wiedzy na temat konieczności picia odpowiedniej ilości płynów, z przyzwyczajeń i z powodów ekonomicznych. Rozpoznanie odwodnienia opiera się przede wszystkim na wywiadzie lekarskim i badaniu fizykalnym. Obiektywnymi wskaźnikami jego rozpoznawania mogą być: osmolalność surowicy, stosunek mocznika do kreatyniny w surowicy, stężenie sodu w surowicy, hematokryt, ciężar właściwy moczu oraz metody wykorzystujące zjawisko bioimpedancji, a także sensory montowane w urządzeniach typu smartwatch lub opaskach nadgarstkowych. Następstwami odwodnienia mogą być m.in. majaczenie, niewydolność nerek i schorzenia układu sercowo naczyniowego (udar, przemijający atak niedokrwienny mózgu, zawał, zakrzepica itd.). Najważniejszym elementem strategii zapobiegania odwodnieniu jest edukacja pacjentów i ich opiekunów w zakresie odpowiedniego nawadniania oraz wczesnego rozpoznawania i leczenia odwodnienia. Med Pr Work Health Saf. 2026;77(4).